Boegschroefleed

Je zit lekker in de haven achter een heerlijk kopje koffie en geniet van de stilte. Rustig varend komt een stalen knikspant binnenlopen. Duidelijk niet van hier, veel te groot en teveel mensen aan dek. En zenuwachtig voor wat komen gaat. Dan begint de ellende: de boegschroef slaat aan! En als ik ergens een hekel aan heb, is het wel de boegschroef. Sterker nog, de lengte en frequente van het geluid bepalen veelal de stuurmanskunsten van de schipper.
Het hoge en schrille geluid gaat bij mij (en ik denk dus ook bij u) door merg en been. Waarbij het regelmatig voorkomt, dat het lijkt of er geen eind aan komt. Soms vraag ik me af of ze de aandrijfschroef überhaupt (en met dit woord verwijs ik echt naar onze oosterburen) ooit wel gebruiken! Want sommigen hebben, in combinatie met de hekschroef, een hele nieuwe manier van voortstuwing gevonden.
Laatst zag ik zo’n dikke 15 meter bak met dito mensen aan boord, het voor elkaar krijgen om vanaf een meter of 10 van de kade, met hek- en boegschroef naar de aanlegplaats te glijden. Ik stond er met open mond naar te kijken. En wat mij nog het meest verbaasde was de blik van de schipper. Hij stond trots achter zijn mengpaneel met een blik van: “ik ben vet-cool”. Absoluut geen schaamte had deze man. Eenmaal aan de kant aangekomen liet hij de beide schroeven nog even lekker lopen zodat vrouwlief zonder stress en op haar gemak de boot kon vastmaken aan de kade. Een watermassa achterlatend voor de rest van de haven. Maar wat zou het; het ging om zijn boot. Ik ben voor de invoering van een boegschroefdiploma. Een bewijs dat je in staat bent om de boegschroef alleen te gebruiken waarvoor deze bedoeld is; effe een stukkie naar bak- of stuurboord.

Terug naar overzicht