Zondebok

We veramerikaniseren. In een heel rap tempo. En dan praat ik niet alleen over onze energievoorziening die zonodig geprivatiseerd moest worden of de ziektekostenverzekering. Waar we overigens heel erg veel spijt van krijgen, maar het is al te laat.
Nee, laat ik het hier maar eens hebben over de schuldvraag. Vroeger, toen alles beter was, vroeger gebeurden er dingen die gebeurden gewoon en men haalde de schouders op. Vandaag gaat dat heel anders. Nu gebeuren er nog steeds dingen die gebeuren, maar wanneer het niet loopt zoals we willen, zoeken we naar de schuldige. En dat is nou zo typisch Amerikaans. Wij lachen hier om maffe rechtszaken zoals het geval van McDonald’s die werd aangeklaagd omwille van een te heet kopje koffie dat over de kleren van een bezoekster was gegaan. Maar langzamerhand glijden wij ook af naar een bedenkelijk niveau van wijzende vingers naar een zondebok. De gang naar de rechter is steeds sneller gemaakt.
Laatst kreeg ik het verwijt van een klant dat zijn campagne niet was aangeslagen zoals hij had gehoopt. Het was mijn schuld, zo stelde hij. En dat terwijl wij alles hadden gedaan wat vooraf was afgesproken. Dat gold ook voor onze beloning; onze befaamde resultaatgerichte beloning was van toepassing, wat uiteindelijk leidde tot tegenvallende inkomsten.
Niettemin verweet de klant ons het resultaat. Terwijl er beslist ook andere factoren aan te wijzen waren. Had hij gelijk? Zijn wij dus de schuldigen? Misschien wel. Feit blijft dat het in ieders belang is om succesvol te zijn. Zeker wanneer het gaat om resultaatafhankelijke beloning. De vraag is echter hoever je mag gaan wanneer resultaten tegenvallen. Zolang je geen garanties kunt of mag geven, blijft het immers _ ook _ hopen. Maar dat is niet The American Way…