maart 2008

TW

Hoe is het gesteld met uw eigen toegevoegde waarde? Durft u een dikke onvoldoende te geven aan uzelf? Bent u in staat zich zonodig weg te reorganiseren? Kunt u zichzelf ontslaan met eigen instemming? Bent u dus, objectief gezien, (nog) wel een ‘asset’ voor de club?
Ik kom hierop omdat de meesten van ons denken volstrekt onmisbaar te zijn voor het bedrijf, de organisatie of instelling. En voor de meesten van ons geldt: dream on! Want als u er morgen niet meer bent, dan draait de wereld, dus ook uw club, toch gewoon door. Misschien even een kleine hick-up, een verslikking, een organisatorisch kuchje, maar dan heb je het ook wel gehad.
Uiteraard vallen dan de geijkte termen als ‘jammer’, ‘we zullen hem/haar missen’ of soortgelijks. Of erger, niet de competentie maar enkel het gedrag van de persoon wordt herinnerd: ‘je kon wel met hem/haar lachen’, ‘wat bleef ie altijd lang op de wc, hè’ of ‘zijn meeltjes waren altijd lachen’. Laatstgenoemde herinneringen hebben doorgaans slechts een houdbaarheid van hooguit 24 uur, waarna ze voor altijd in de vergetelheid raken.
Misschien kunt u zich vinden in het resultaat van een onderzoek met de conclusie dat minimaal 5% binnen elke organisatie gemist kan worden zonder dat iemand het merkt. En dat verdeeld over alle lagen, dus van de directie tot de schoonmaakploeg.
U vraagt hoe het met mijn TW is? Tja, ik probeer mezelf al jaren weg te reorganiseren. Maar ik ben directeur van het bedrijf en tevens ‘dga’. Dus zijn mijn motieven wellicht anders dan die van u. Niettemin durf ik de stelling aan dat ik gemist kan worden. Tenminste als het afscheidsbedrag hoog genoeg is. Want dan word ik ook objectief. Net als u. Dus zeg eens eerlijk, is uw TW in balans met de hoogte van de geldende ontslagpremie?

Terug naar overzicht