Statushokje

Daar loop je dan over de beurs. Lekker naar auto’s kijken. En het toeval wil dat je er net naar eén op zoek bent. Alleen weet je nog niet welke auto. Omdat ik absoluut niet merkentrouw ben, koop ik altijd een ander merk. Niet bewust, maar zo gaat het nu eenmaal. Misschien wel omdat het merk dat ik op dit moment rij, niet méér aan klantentrouw ontplooit dan regelmatig het eigen autoblaadje toe te sturen. Gevuld met wervende artikelen over de nieuwste modellen zonder (enige) kritische no(o)t(en). En dan vind ik het lezen van zo’n stuk bij voorbaat nutteloos. Dus ga ik elke vier jaar op een nieuwe auto-ontdekkingsreis.
Voortvarend loop ik over de beursvloer, (ver)dwalend in een woud van S-type’s, GLS’ers, E-klasse, Turbo’s, enzovoort enzovoort. Waarbij ik over de koppen van de bezoekers kan lopen, zo druk is het er. Zouden er zoveel mensen zijn die ook nu een nieuwe auto moeten uitkiezen? En hebben zij allen hetzelfde probleem dat ze ook niet kunnen kiezen? Omdat het tegenwoordig allemaal zo’n eenheidsworst is? Is het zó triest gesteld met de branche? Is de auto, de voormalige heilige koe, zo ver in immateriële waarde gedaald? Geen statussymbool meer? Geen identiteitskenmerk?
Wat mij betreft is niets minder waar. Want in de meeste auto’s zou ik niet dood gevonden willen worden. Terwijl die grote bakken (suv’s heten ze) plaatsvervangende penisverlengers zijn, als je het mij vraagt. Dat heb ik _ denk ik _ niet nodig.
Maar ik rij wel graag in iets aparts. En dat blijkt een hele opgave. Behalve in het segment waar geld geen rol speelt. Dan blijft er toch wel wat over om te kiezen. Een keuze die echter met de jaren duurder wordt. Blijk ik ongemerkt toch in een fout hokje te zitten: het statushokje.