september 2008

Smoelenboeken

Je ziet ze regelmatig voorbijkomen: smoelenboeken. Waren de foto’s van je klasgenoten van vroeger destijds al eng om naar te kijken, in volwassen toestand lijkt het alleen maar erger te worden. Ik denk dat ik weet hoe het komt. Tijdens je schoolcarrière kende je zowat iedereen. Je herkende de persoon op de foto en wist hem of haar te koppelen aan een bepaalde persoonlijkheid. Daardoor was het geen probleem om ietwat ‘mislukte’ foto’s door de vingers te zien. Zo van: ‘Met hem kun je verschrikkelijk lachen, kijk maar naar zijn puistenkop’.
Vandaag de dag is dat geheel anders. Nu bekijk ik regelmatig smoelenboeken waar ik vrijwel niemand van ken. Zegt misschien wat over mij, maar dat terzijde. Toch blader ik deze verzamelingen graag door. En ik kan het aanbevelen, want het is lachen, gieren, brullen.
Allereerst is iedereen in een net pak gestoken, sommige helden (bewust) zonder stropdas. Het maakt het allemaal erg eeneiig op een vreemde manier. Vervolgens zijn de meesten het duidelijk niet gewend om op de foto te gaan, wat op zichzelf al gênante plaatjes oplevert.
En last but not least: wat zijn veel mensen lelijk. Gewoon onbeschoft lelijk. Sorry dat ik het zeg. Maar als je zo’n kop hebt, gebruik dan in hemelsnaam hedendaagse technieken om het een beetje bij te laten werken. Retoucheren heet dat. Want er zijn grenzen voor wat je de kijker kunt aandoen! En fotografen die dergelijke producten afleveren, horen direct naar de fotovakschool verbannen te worden.
Als je zo’n hoofd ziet, neem je de bijgaande tekst toch echt niet meer serieus? Dat deze meneer directeur is van de plaatselijke bank, blabla bla. Hup, naar de plastisch chirurg. En snel een beetje. Ikzelf ben best ijdel. En mijn foto is gedateerd. Zie er nu beter uit. Maar dat wist u natuurlijk allang...

Terug naar overzicht