november 2008

Plasverhaal

Vroeger zou ik dit verhaal begonnen zijn met: “Wij mannen hebben een clubhuis waar vrouwen nooit mogen komen: het herentoilet.” Vandaag de dag weten we wel beter. Juist op het moment dat je je jongeheer gericht vasthoudt om niet te knoeien, of om je gewoon vast te houden, komt een vlotte, jonge en geëmancipeerde dame het toilet binnenstormen die vervolgens schaamteloos achterlangs je heen loopt.
Als man sta je dan verbijsterd en volledig overgeleverd aan jezelf en de mogelijke keurende blik van deze voorbijgangster. Heeft zij ernaar gekeken? Was zij nieuwsgierig? Wilde je dat zij keek? De spanning is te snijden. Immers, de enige ruimte waar mannen ongegeneerd mannen kunnen zijn, verandert opeens in een hanenruimte. En de concurrentie is moordend.
Waarom doen (sommige) vrouwen dit toch? Zijn de chronische drukte en daarmee lange wachttijd op het damestoilet redenen genoeg om over te steken naar ons clubhuis? Of is het een statement van (geveinsde) gelijkheid? En moet ik het daar als man mee eens zijn?
Mijn antwoord: nee, nee en nog eens nee. Echt, ik ben een groot voorstander van gelijkheid. Geloof oprecht in emancipatie. Maar blijf alsjeblieft uit ons clubhuis, onze plee. Gun ons dat laatste bastion van ongelijkheid, de plek waar wij mannen even onszelf kunnen zijn, die rust en gelegenheid biedt om bij te komen van alle stress. Laat ons daar zijn wie we willen zijn: mannen onder elkaar.
Wil je als vrouw echter toch per se ons clubhuis bezoeken, plas dan ook als een vent en gebruik de plastuit. Dames, jullie weten wel, dat kartonnen hulpmiddel voor vrouwen in openbare toiletruimten. Nee hè, dat durven jullie dan weer niet… Gelukkig maar, vrouwen worden toch nooit mannen. Goed om te weten.

Terug naar overzicht