december 2006

Oei... groei!

We ontwikkelen doelstellingen en streven resultaten na. Maar ineens, tussen hoop en vrees, overtreffen de resultaten iedere verwachting. Dan zijn de poppen echt aan het dansen. Stress en overbelasting alom in de organisatie. En het ‘tijdelijke’ van deze situatie _ beloofd door de directie _ duurt wel heel erg lang, na acht maanden…
Gevolg: spanning, wrevel en ruzie. Spanning omdat de uitvoerenden (en klanten) last krijgen van de constante overmatige druk op de organisatie. Wrevel, omdat de directie lyrisch is en de uitvoerenden slechts wijst op het belang van de resultaten voor de organisatie. En ruzie, want fouten komen door de extra spanning vaker en zichtbaarder voor dan anders.
Wat gaat hier niet goed? Allereerst zijn veel organisaties niet in staat om goed onderbouwde doelstellingen te formuleren. Nog minder overzien ze de consequenties van het behalen van geprognosticeerde doelstellingen. Ik noem als voorbeeld enkel de naam ‘Scarlet’ en u knikt instemmend.
Daarom ben ik voorstander van verschillende scenario’s. Door potentiële ontwikkelingen te beschrijven en de gevolgen voor de organisatie in kaart te brengen, kunnen voorgenomen doelstellingen indien nodig snel worden bijgesteld. De basiswaarden van ‘continuïteit’ en ‘winst’ moeten echter direct overboord worden gezet; zij zijn niet meer van deze tijd. Meer dan ooit ligt de toekomst van elke organisatie in de toegevoegde waarde die zij haar klanten kan bieden.
Dan ontstaan er twee vragen. Allereerst: hebben bedrijven als reisbureaus, winkels in tweedehandsspullen en videotheken nog (voort)bestaansrecht? En: welke organisatie is _ met een krimpend aanbod op de arbeidsmarkt _ in staat de juiste mensen voor langere tijd aan zich te binden, los van simpelweg een hoger salaris te bieden dan de concurrent?
Ik word er moe van; laten we stabiliseren.

Terug naar overzicht