Even voorstellen

Even voorstellen:
mijn naam is Jan Suiskens, uw nieuwe columnist. Voor de komende twee jaar, althans als u het zolang volhoudt met mij. Want met mij als columnist neem je een risico. Eigenlijk meerdere.
Allereerst neem ik geen blad voor de mond. Zowel positief als negatief: ik schrijf zoals ik over zaken denk. Dus met de ongezouten mening die daarbij hoort. En voor de mensen die mij mogelijk kennen van andere publicaties, een woord van advies: sales ligt mij na aan het hart en mede daarom zijn er waarschijnlijk de nodige harten die ik ga breken. Hier komt u een andere kant van mij tegen dan u wellicht gewend bent.
Wen er maar vast aan!
Ten tweede ben ik iemand die begrip heeft voor onwetendheid. Dat kun je niemand verwijten. Maar incompetentie staat in mijn woordenboek gelijk aan een doodzonde. Wegwezen met dat soort lui en/of organisaties! (Scarlet? Breek me de bek niet open).
Ten derde ben ik beslist niet diplomatiek en dat sluit weer aan bij mijn eerste opmerking. Ik kan niet anders dan mezelf zijn en dus wil ik me bij voorbaat verontschuldigen bij hen die zich door mij in hun carrière benadeeld mochten voelen.
En ten slotte ben ik eindverantwoordelijke bij een reclame- en marketingbureau. Dus maak ook ik vele fouten en ben de laatste die zichzelf onschendbaar wil verklaren. Maar ik probeer campagnes zoveel mogelijk op basis van no-cure-no-pay uit te voeren en dat geeft mij het recht kritiek te hebben op al degenen die vooraf bakken met geld willen voor advies waarvan het gelijk nog maar moet worden bewezen in de praktijk.
Dus: welkom in de wereld van Jan Suiskens! Samen kunnen we een hoop kennis en lol delen.

En dan steek ik ook maar meteen van wal. Mijn eerste bespiegeling gaat over drijfveren
van marketing in een specifiek geval...

MBA? Mooi Belachelijk Achterlijk!

Als reclameman kom ik vaak bij mensen 'thuis'. Op kantoor althans. Zo was ik laatst bij een bedrijf in Utrecht dat zich bezighoudt met netwerkbeheer voor grotere organisaties. Afspraak met de marketing manager. Een vrouw van in de dertig die, zo zei ze terloops, net bezig was haar MBA-opleiding af te
ronden. Heerlijk, denk je dan, een vrouw met ervaring.
Zoals gebruikelijk stelde ik een aantal vaste vragen om de organisatie beter te leren kennen. Met 'beter' bedoel ik: meer dan via de internetsite te achterhalen is. Want ook bij dit bedrijf is de site niet meer dan een halleluja-weergave van allerlei feiten: we zijn vreselijk goed, uw 'partner' (wat een jeukwoord), kunnen alles, bla, bla, bla. U kent het wel: zoiets als de site van uw eigen organisatie. Maar dat even terzijde.
Vanuit de gedachte dat wij zoveel mogelijk op basis van no-cure-no-pay willen werken, vroeg ik hoeveel omzet de gemiddelde klant bij het bedrijf achterlaat. Mevrouw moest het antwoord schuldig blijven! En de marge per klant wist zij ook niet.
Daar zat ze dan met haar MBA. En het ging van kwaad tot erger. Want op mijn vraag hoeveel klanten ze erbij wilde hebben, had ze wel een antwoord: 75 in 2006. Op mijn vervolgvraag hoe ze aan dit getal kwam, ontving ik een zeer verrassend antwoord: dat is aangegeven door de directie!
U snapt het al. Wij werden geen vrienden voor het leven. Beleefd maar vastberaden brak ik het gesprek af met de mededeling dat ik haar informatie zou toesturen. Dat deed ik ook. Een nette brief
met daarin mijn medeleven voor haar totale zijn. Zonder mij.
MBA? Mooi Belachelijk Achterlijk. En dat is zij.