De Handdruk

Zoals u weet krijg je nooit een tweede kans voor een eerste indruk. Partijen stellen zich voor en weten dan vaak snel wat voor vlees er in de kuip zit. We kennen de slappe hand, de natte, de overdreven stevige, de veel te lange, de knijpkathand en de juiste. En dan maar kijken of de gegeven hand past bij het profiel van de gever.
En hoe doet u het zelf? U geeft een stevige hand, doch niet te stevig, en kijkt daarbij de ander recht in de ogen. Maar niet te recht, want dan ligt arrogantie op de loer. U praat luid en duidelijk maar overdrijft niet. En u past uw gedrag aan; neemt deels de houding van de gesprekspartner alsmede zijn of haar stemvolume aan. Kortom, micromarketing op zijn smalst.
Zelf ben ik van nature ietwat verlegen en daarom heb het me eigen gemaakt om door oefening veel aandacht aan dit proces te geven. Dan ga je vanzelf meer op de gegeven handdruk letten. Persoonlijk stoor ik me het meest aan de overdreven stevige handdruk, waarvan je weet dat er met opzet hard geknepen wordt. Waarschijnlijk een overblijfsel uit de oertijd: even duidelijk maken wie hier de baas is. En om het te vervolmaken net even iets langer vasthouden dan normaal. Zodat de boodschap niet mis te verstaan is. Als toetje kijkt de gever je ook nog strak in de ogen.
Dit gedrag komt eigenlijk alleen bij mannen voor. Maar die hebben dan ook een reden om dit te doen. Het zijn mannen met kleine piemels. Compensatiegedrag dus. Hoe ik dit weet? Door naar beneden te kijken om zo de pijn te verbijten. Dus als u de volgende keer weer zo’n handdruk krijgt, tel dan de seconden. Weet u gelijk de lengte.