Borrel-oratie

Gaat u ook wel eens naar een netwerkborrel? Dan bent u ofwel een verteller dan wel een luisteraar. Het verschil?
Luisteraars zijn zij die zich bescheiden opstellen tussen anderen. Vaak lijken ze oninteressant, maar onderschat nooit de luisteraar. Graag tip ik u om altijd op te zoek gaan naar deze ‘stillen’. Zelf doe ik dat ook. Niet alleen om zonder het gevaar van een oratie een gesprek aan te kunnen knopen, maar vooral omdat ik echte interesse heb in wat mensen doen en wat ze beweegt dit te doen. Ik heb dan ook zelden visitekaartjes bij me. Die vergeet ik altijd. Dus kwalificeer ik mezelf als luisteraar.
Maar op netwerkbijeenkomsten bevinden zich ook echte vertellers. Niet u natuurlijk, maar anderen. Mensen die, wanneer er ook maar enige schijn van interesse wordt getoond in wat ze doen, van wal steken om nooit meer op te houden. Uitgebreide succesverhalen over strategieën, alom bekende klanten, ontwikkelingen, doelstellingen en groei. Meer, veel meer dan je ooit wilt weten.
Soms informeren ze uit beleefdheid even naar wat jij doet om je na twee zinnen al weer te onderbreken, zodat ze verder kunnen oreren. Een visitekaartje wordt meestal geroutineerd overhandigd en voor je het weet komt de agenda tevoorschijn voor een ‘nader kennismakingsgesprek’ om dieper op de materie in te gaan. Waarbij de luisteraar zich in totale verwarring afvraagt wat er in godsnaam nog meer te vertellen valt. Onderwijl zoekend naar een beleefde afwijzing.
Als een verteller mij vraagt wat ik doe, hou ik het meestal zo kort mogelijk. Beperk me tot het melden dat wij (niet ‘ik’, maar ‘wij’) ons bezighouden met het vinden van kwalitatieve leads voor onze klanten. Krijg dan altijd een visitekaartje voor een afspraak. Waarom toch?