Automoeheid

Welke (lease)auto rijdt u? Welke uitvoering? Hoe lang moet u nog voordat u een nieuwe mag bestellen? En hoeveel moet uzelf bijleggen? Vragen, vragen, vragen. Waarschijnlijk het meest besproken onderwerp uit het Nederlandse zaken- en borrelcircuit. Onder de mannen dan, maar dat spreekt vanzelf.
We hebben het veel te goed. Enkel dan kun je eindeloos slap lullen over zoiets onbelangrijks. Waarbij het natuurlijk altijd gaat om status. Dat lijkt het enige dat telt. Nieuwe baan? Niks vragen naar de inhoud en doelstellingen van de aanstelling. Nee, de eerste vraag luidt altijd: wat voor auto krijg je erbij?
Uiteraard staan op de parkeerplaats van de plaatselijke hockeyclub grotere bolides dan op die van het voetbalveld. Toeval? Denk het niet. Hockey is immers een sport voor echt succesvolle mensen. En succes resulteert in dikkere auto’s en blonde dochters met paardenstaarten. Maar daarover een andere keer.
Nu houd ik het liever bij autogerelateerde zaken. De auto als immer spuitende melkkoe, de almaar groeiende files, de constante wijzigingen van de maximumsnelheid op Neerlands wegen. Stoplichten op de snelweg! En een overheid die niet verder dan vier autojaren vooruit wil kijken tot de volgende verkiezingen. Beloftes over het aanleggen van nieuwe wegen die pas klaar zijn wanneer onze kleinkinderen allang zijn overleden. Allemaal zaken waarbij het geen bal uitmaakt in wat voor Goggomobiel je rijdt: je staat toch stil!
Laat ik dan maar direct doorschakelen naar de Europese gedachte: de open markt. Ik wil graag een auto in Duitsland, België of Italië kopen. Want daar zijn ze (veel) goedkoper. Mag helaas niet. Alleen wanneer ik even de BPM wil aftikken. (Die geen enkel ander land kent.)
Auto’s? Ander onderwerp graag.