| november
2008
Zoektocht
Wij zijn op zoek naar een nieuwe boot.
Eindelijk! De kinderen worden namelijk veel te groot
voor het drijfpaleis wat we nu varen. Eerlijk, met
4 kinderen wordt een 10 meter jacht echt te klein.
Zeker wanneer de oudste, hij wordt 15, bijna een kop
groter is dan ik. De zoektocht is dan ook echt begonnen.
Officieel dan, want eigenlijk ben ik al 3 jaar stiekem
op zoek. Maar dat mag mijn vrouw niet weten.
In onze familie ben ik de visionair. De man die vooruit
kijkt. Hij die weet wat er gaat gebeuren. En ik weet
dat kinderen groeien. Dus toen 3 jaar geleden mijn
oudste de groeistuipen kreeg, wist ik direct hoe laat
het was. Het werd tijd voor een nieuwe boot. Een hele
mooie polyester, onderhoudsvriendelijke, snelle, ruime,
kindvriendelijke, stoere boot.
En dat is een cultuurshock van de eerste orde. Want
ik, wij, komen uit de staalbouw. Wij zijn opgegroeid
met boten die je ’s winters schuurt, in de grond
zet en vervolgens aflakt. Dat was zo, dat is zo en
dat hoort altijd zo te blijven. Omdat je constant
bezig wilt bent, moet zijn, met je hobby. Door mijn
vader aangeduid als: je eerste liefde.
Maar dan wordt je ouder, vindt je je ware liefde en
komen er kinderen. Waardoor je relatie met je eerste
liefde een hele andere wordt. Dan wil je namelijk
snel de steiger oplopen, de boot opspringen, de motor
starten en afvaren. En vooral niet teveel bezig zijn
met de randverschijnselen. Waardoor het plegen van
noodzakelijk onderhoud van lust tot last wordt.
De werkelijkheid is namelijk dat je in de winter blij
mag zijn wanneer je in het weekend twee uur voor jezelf
hebt. De rest is voor de kinderen. Tennis, hockey,
voetbal en een beetje sociaal leven vreten je tijd
op. Wat helemaal niet erg is, totdat je je eerste
liefde op de kade zienderogen ziet aftakelen.
Dan verander je heel snel in een praktisch denkend
mens. Zo een die de koe bij de horens vat en zijn
eerste liefde te koop zet. En wanneer dat uw vrouw
is, is dat natuurlijk uw keuze, maar dat terzijde.
Ik verkoop mijn eerste liefde, de boot, om een meer
praktische opvolger aan te kunnen schaffen. Maar onder
ons gezegd en gezwegen: in mijn geval heb ik daar
mijn kinderen als excuus voor gebruikt. Of misbruikt,
zo u wilt.
Wat ik echter niet wist, is dat je in het aanbod van
polyester boten door de bossen de boten niet meer
kunt zien. Echt, er is meer keuze dan wensen, zo lijkt
het wel.
En als visionair van de familie wordt er toch van
mij verwacht dat ik met de juiste keuze aankom. Maar
mijn vrouw had al een keuze gemaakt. Drie jaar geleden
al. En die kies je dan….
Terug naar overzicht |
