december 2008

Neerslachtig

Laatst werd ik uitgenodigd door een goede vriend van me, om een borrel te komen drinken op zijn nieuwste aanwinst. Een klein motorbootje van 21 meter schoon aan de haak.
Met alles erop en eraan. Inclusief een enorm panoramadek waar je met gemak 8 mensen kunt huisvesten waarbij niemand iemand in de weg zou zitten.
Wij waren met z’n tweeën en lagen languit op de hardhouten ligstoelen met uitzicht naar het open water.
Mijn vriend vertelde me dat hij ongelukkig was. Al langere tijd zag hij het leven niet meer zitten. Na zijn scheiding zag ie de kinderen niet meer zo vaak als daarvoor. Vroeger was hij bijna altijd, zo zei hij, in de weekenden thuis. Nou ja, eens per drie weken zeker. De rest van de tijd reisde hij de wereld rond voor zijn drukke baan bij een baggeraar. En natuurlijk was alles voor het gezin. Niet, of anders slechts nauwelijks, voor zichzelf.
Dat hij nu op deze boot kon zitten, was enkel te danken aan zijn advocaat. Zijn vrouw was gaan aanpappen met, hoe toepasselijk, de vroegere buurman in hun oude haven. Die man was miljonair geworden met een internetwinkel en deed niets meer. Had tijd zat. Dus tegen zo iemand had hij geen schijn van kans. Weg vrouw, weg kinderen, weg geluk.
En zo dronken we 3 flessen wijn weg en was de stemming enigszins getemperd. Toen hij de vierde fles ging halen, liep ik even rond. De boot kostte zo’n beetje een miljoen euro per meter en dat was te zien. Alles, echt alles wat je maar zou kunnen willen hebben was aanwezig. Ook de dingen waarvan je jezelf kunt afvragen of je geen grenzen overtreed. Zo heb ik mijn vraagtekens bij een bioscoop. Niet dat ik iets tegen een bioscoop heb. Maar aan boord?? Of wat te denken van een uitschuifbare duikplank?
Leuk allemaal, maar voor een mij een beetje te.
Al peinzend kwam mijn vriend met een nieuwe fles wijn terug en vertelde dat hij blij te zijn met zijn geconditioneerde wijnkast. Om er direct achteraan te vragen of ik merkte dat de wijn perfect op dronk was.
Ja, hij had redenen genoeg om depressief te zijn en dat vertelde ik hem ook. Waarbij ik eraan toevoegde dat hij lering zou kunnen trekken uit de voorafgaande periode. Ofwel, de juiste prioriteiten stellen. Daar had ik gelijk in, zo antwoordde hij me. Hij had hier een paar weken geleden hier een begin mee gemaakt. Was gaan chatten en had een jonge Russische dame leren kennen. Die kwam trouwens net de steiger oplopen.
Ik keek op en zag een meisje aankomen. Niet zomaar een meisje, maar een heel jong meisje. Ze is 24, zo zei mijn vriend. Hoewel je het niet zou zeggen. Toch was ie niet gelukkig. Wie is dat nou eigenlijk wel?

Terug naar overzicht