september 2008

Klein geluk

Wie zegt dat geluk moeilijk te vinden is, moet maar eens met mij een weekendje meevaren.
Vorig weekend ben ik met vrouw en twee van mijn vier kinderen gaan motoren op de Vecht. Via Breukelen richting het noorden naar Loenen en Nigtevecht.
Fantastisch. De tocht was met name zo mooi omdat we hem maakten in een opblaasboot, een dingy. Met een 10 pk motortje erachter lekker dicht snorren op het water. Zelfs de meest ondiepe plekken waren natuurlijk geen probleem. Een heel verschil met onze normale uitstapjes.
De tocht was met name zo mooi omdat we van de nood een deugd moesten maken. Onze eigen boot lag namelijk ter reparatie op de werf maar het weer zou te mooi worden om niet te gaan varen. Dus opperde mijn jongste zoon de, zoals hij het noemt, speedboot. Een perfect idee.

En aldus vertokken we heel vroeg op zaterdagmorgen met de auto naar Breukelen. Achterin lagen de dingy, de bb-motor en een hele grote picknickmand.
Het vullen van de luchtkamers ging middels de elektrische pomp binnen 5 minuten en na een kwartier waren we vaarklaar. Auto geparkeerd en gaan. Zo simpel was het. Zo simpel is het.

Voor ons was deze tocht een openbaring. Immers, wij gebruiken de dingy al sinds jaar en dag om te spelevaren wanneer we aangelegd liggen met onze motorkruiser. Of om boodschappen te doen wanneer we voor anker liggen.
En nu, zomaar vanuit het idee van mijn jongste zoon, zagen we de bijboot voor het eerst niet als bijboot, maar als volwaardig vervoermiddel.
Daarbij komt dat we de grootste lol hadden omdat we zo dicht op elkaar zaten. Iedereen beleefde de prachtige dag met elkaar. Dus geen kinderen die zich terugtrekken in de kajuit om te gaan sms-en of gamen of zo. Ik ben er nu nog, na bijna 2 weken, helemaal vol van. Iedereen vond het geweldig en allemaal willen we snel weer.
Misschien moeten we de kruiser maar verkopen!? Of draaf ik nu door?
Want het is natuurlijk niet altijd 25 graden en supergezellig aan boord.
Ik realiseer me ook wel dat iedereen na een aantal keren zo’n tochtje te hebben gemaakt, weer terugverlangt naar meer ruimte. En dat is logisch? Of is dat wel zo logisch?
Als ik er zo over nadenk vond ik het eigenlijk wel helemaal geweldig. En weet je wat het nog meer is; na afloop laat je de boot leeglopen en berg je ‘m op in de garage. Niks geen stallingkosten, niks geen onderhoud. Even afspoelen, schoonmaken en hup, terug in de tas.

We hebben dus een luxe probleem. Het probleem van de keuze. Met welke boot gaan we deze week varen? Sjonge, wat voel ik me bevoorrecht. Ik hoor u denken; “dat kunnen wij ook”. Het is maar een idee.

Terug naar overzicht