maart 2007

Vreemdgaan

Het overkomt ons allen. En sommigen vaker dan anderen. Het vreemdgaan van uw relatie. Even voor de goede orde, ik heb het over zakelijke relaties. Wat er in uw privé situatie gebeurt boeit me ook, maar is in deze minder relevant.

En als het dan gebeurt, gelden er wel een paar regels. Althans, regels die zouden moeten gelden volgens de verliezende partij.
Zo deelt u vast wel mijn mening dat uw overspelige relatie er wel op vooruit moet gaan. Zijn of haar montuur moet duurder, mooier en beter zijn. Dus niet van uw perfect zittende design model naar een 2-voor-de-prijs-van-1-prul. Daarnaast mag de concurrent niet bij u om de hoek zitten, maar vele mijlen dan wel steden verderop. Je wilt er immers niet dagelijks mee geconfronteerd worden. En, ‘uiteraard’ zou ik eraan toe willen voegen, staat die bril in al zijn schoonheid als een tang op een varken. En daarbij mag u het woord varken koppelen aan de vreemdganger. Moet ie maar niet vreemdgaan.

Maar helaas hebben u en ik het niet (altijd) voor het zeggen. Want enkel al de oorzaak van het vreemdgaan kunnen u en ik razend maken. We, ja u en ik, waren toch zo goed voor deze personen. Leggen ze in de watten, telkens weer. Maakten mooie prijzen en dito combinaties voor al hun mogelijke en onmogelijke wensen. We lachten, ook als er niets te lachen viel. We bleven beleefd, ook al werd er om nog meer korting gevraagd. En we stuurden altijd weer de herinneringen per post toe om maar weer eens langs te komen voor de jaarlijkse check-up. En dan gaan ze toch naar een ander. De buurman bij voorkeur. “We” worden er depressief en tureluurs van.

Maar er is hoop. Relaties kunnen terugkomen. De vraag is of we ze dan nog willen. Want ‘we’ zijn erg trots. En dat kost soms klanten. En die komen nooit terug.

Terug naar overzicht